لباس و زيورآلات ملارد قديم
کلاه مردان در ملارد قديم
کلاه مردان بر سه قسم بود: نمدي، عرقچين و شاپو. عده اي کلاه نمدي و عده اي عرقچين بر سر مي گذاردند. عده اي نيز از کلاه شاپو که کلاهي تمام لبه بود و به آن شاپگا مي گفتند استفاده مي کردند. مردان خانواده هاي اعيان و اشراف و ثروتمند کلاه شاپو بر سر مي گذاردند و مردان خانواده هاي معمولي، بيشتر از عرقچين استفاده مي کردند.
کفش مردان
1. گيوه: نوعي کفش که کف آن از چرم يا لاستيک هاي ضخيم بود و رويه ي آن از نخ هاي ضخيم پنبه اي بافته مي شد. گيوه بر چند نوع بود. گيوه معمولي که غالباً از يزد، قم و ساوه مي آوردند. گيوه کرمانشاهي که نوک آن پهن و کف آن از چرم بود. گيوه مَلکي که کف آن چرم و نوک آن باريک و برگشته بود و نوعي گيوه عالي و مرغوب که آن را گيوه سنجاني مي گفتند. بيشتر اهالي ملارد قديم گيوه مي پوشيدند.
2. چارُق: کفش چرمي که بندها و تسمه هاي بلند داشت و به ساق پا بسته مي شد و بيشتر توسط کارگران پوشيده مي شد.
3. گالش: نوعي کفش لاستيکي که بيشتر در ايام بارندگي و گِل و لاي بودن زمين مورد استفاده قرار مي گرفت.
4. کفش چرمي: همانند کفش هاي چرمي که امروزه رايج است.
5. نعلين: نوعي دمپايي که کف آن چوبي و عقب نداشت و قسمت روي آن از چرم بود.
شلوار مردان
ـ بيشتر مردان در بيرون از منزل از نوعي شلوار به نام <بِز> که همانند شلوارهاي کردي و با طنابي نازک بسته مي شد استفاده مي کردند.
کفش زنان
1. گالش: اين کفش همانند گالش مردان بود و مورد استفاده آن نيز همان بود.
2. اُرسي: نوعي کفش چرمي و پاشنه دار که به نوعي از آن <نعل بخيه> مي گفتند.
لباس زنان
لباس زنان ملارد قديم عبارت بود از: شلوار، شليته، روسري، چاقچور و چادر کمري.
زيورآلات زنان
از جمله زيورآلات زنان در ملارد قديم، گوشواره اي بود که به آن گوشواره تخته اي مي گفتند. اين گوشواره، سنگين و تاجدار بود و به جهت سنگيني آن، هنگامي که به گوش مي آويختند، توسط نخي آن را به دور گوش مي بستند تا سنگيني آن باعث آسيب رساندن به گوش نشود.
نقل شده از : http://malardiha.blogfa.com