زبان و گويش ملاردي
ساکنان ملارد قديم بيشتر به ترکي حرف مي
زدند. از اين
رو هنگامي که نخستين مدرسه ابتدايي ملارد افتتاح گرديد چنان
که کودکي با همکلاسي
هاي خود به ترکي حرف مي
زد توسط آموزگار يا ناظم مدرسه تنبيه مي
شد. اکنون نيز اهالي بومي ملارد به دو زبان فارسي و ترکي صحبت مي
کنند. فارسي را با اندک لـهجه اي که در کشيدگي کلام معلوم ميشود،؛ و ترکي را نيز با آميزه اي از لغت
هاي فراوان فارسي تکلم مي
نمايند. از ديگر ويژگي هاي گويشي ملارد و يا به عبارتي وجه غالب در شيوه گويشي اين منطقه اين است که دقايقي به فارسي و دقايقي به ترکي صحبت مي کنند. مثلاً در يک گفتگوي نيم ساعته، چندين بار زبان عوض مي کنند و گفته هاي خود را از فارسي به ترکي و از ترکي به فارسي مي کشانند. البته نسل جديدي که پس از انقلاب بزرگ شده
اند با ترکي آشنايي ندارند و فارسي آنان نيز فاقد لهجه است.
شايان ذکر است اهالي ملارد و کردآباد قديم که در فاصله اي دويست متري از يکديگر مي زيستند لهجه اي مختص به خود داشتند؛ به گونه اي که اگر کسي در حال حرف زدن بود و فقط صدايش شنيده مي شد، به راحتي مي توانستند ملاردي يا کرد آبادي بودن وي را تشخيص دهند. مع الوصف لغات و اصطلاحات اين دومکان که اکنون در يکديگر ادغام شده اند مشترک بوده است.
نقل شده از : http://malardiha.blogfa.com/page/31.aspx